دوستان استفاده از عقل و تامل هیچ گاه به معنی کوتاه آمدن از خواسته های به حق جنبش سبز که همان آزادی و دموکراسی است نیست

اینجا بحث بر سر کوتاه آمدن یا نیامدن نیست . بحث بر سر مصالحه با قاتلان برادران و خواهرانمان نیست . بحث بر سر استفاده از عقل و تدبیر است به جای احساس و نفرت همان چیزهایی که کشور ما را در سال 57 به قهقرای کنونی کشید . همه می دانند که راه ما بی بازگشت است . و این جمله ی میرحسین موسوی همراه سبزمان است . او به خوبی چگونگی غلبه ی عقل بر احساس را با بیانیه ی 17 اش به ما نشان داد . آن هم درست بعد از کشته شدن خواهر زاده ی خودش به دست دژخیمان خامنه ای ... ولی دوستان استفاده از عقل و تامل هیچ گاه به معنی کوتاه آمدن از خواسته های به حق جنبش سبز که همان آزادی و دموکراسی است نیست . ولی چه ایرادی دارد اگر برای رسیدن به هدف راه بی خشونت را انتخاب کنیم . بستر جامعه را اصلاح کنیم . نیروهای معتدل حاکمیت را به سوی خود بکشانیم و دموکراسی را در جامعه نهادینه کنیم تا دیگر تا آخر دنیا هیچ دیکتاتوری نتواند بر این مردم مسلط شود . هر چند که شاید این راه طولانی تر و سخت تر باشد ولی بی شک اثراتش عمیق و ماندگار است .
خواسته ی میر حسین موسوی را اینجا یاد آوری می کنم :
دولت مسئولیت پذیر و پاسخگو
مطبوعات آزاد
آزادی تجمعات و زندانیان سیاسی
انتخابات سالم و آزاد
آیا پایه های دموکراسی چیزی جز این موارد است ؟
به نظر من ما باید با حفظ اتحاد و همچنین حمایت از همراه سبزمان میرحسین موسوی خواسته های خود را با رعایت دو اصلا عدم خشونت و محوریت تفکر و تعقل در روز 22 بهمن و بقیه ی مناسبت های مهم ، فارغ از هر نوع عکس العمل حاکمیت دنبال کنیم